naglowek

 

2018-11-13     Arkadii, Krystyna, Stanisławy    

Powiat Sierpecki jako tereny łowieckie.

   Powiat Sierpc – jest położony w północno – zachodniej części kwiecistego Mazowsza. Ukształtowanie terenu – równinne. Część zachodnia, północna i północno – wschodnia to gleby piaszczyste i bielicowate w okresie międzywojennym i zaraz powojennym z licznymi bagnami i torfowiskami – w dużej mierze z lustrami wodnymi po wykopanym torfie. Tereny te były bogate w ptactwo błotne i wodne. Także większość lasów powiatu sierpeckiego porasta część zachodnią, północną i północno – wschodnią. Część wschodnia, południowa i środkowa to równiny o nieco lepszej glebie. Przed drugą wojną światową powiat posiadał tylko jedno niewielkie jezioro – Bledzewskie.

    Tereny łowieckie powiatu sierpeckiego, zależnie od ich charakteru, możne użyć słowa „obfitowaty” w ptactwo błotne i wodne, ptactwo pól uprawnych i zwierzynę drobną. W lasach zaś gruba zwierzyna jak dziki, była rzadkością, a łosi i jeleni nie było wcale. Natomiast średnio licznie występowały sarny leśne i sarny polne oraz borsuki, zaś lisy żółte występowały dość licznie.

    Przed utworzeniem powiatu Żuromin w 1956r., który to wraz z przyległymi wioskami położonymi na południe od Żuromina, jak Karniszyn, Bieżuń, Sławęcin, Stawiszyn i innymi należącymi do powiatu Sierpc, największymi rozlewiskami rzeki Wkry, rozciągającymi się od Poniatowa do wsi Karniszyn, było kilkudziesięciohektarowe trzęsawisko, które było rajem dla myśliwych, polujących na ptactwo błotne i wodne, a szczególnie na kaczki, wiosną zaś przelatujące gęsi. W rozlewisku tym i jego szuwarach gnieździły się tysiące kaczek różnych odmian, dubelty, kszyki, łyski oraz będące pod ochroną żurawie, jak również tysiące czajek.

  W latach sześćdziesiątych przeprowadzono meliorację i posiano trawy, uzyskując cenną bazę paszową dla bydła, tracąc „raj myśliwski i ryby”.

  Drugim obszarem bogatym w ptactwo wodne, były bagna w Białutach, gminy Lelice, a obecnie gminy Gozdowo. Tam również po przeprowadzonej melioracji znikły bagna, ale podłoże okazało się niekorzystne i mimo uprawy, posiane trawy nie chciały rosnąć. Dzisiaj zaniedbane rowy, powodują częściowy powrót do stanu pierwotnego, ale powrotu ptactwa, oprócz nielicznych gniazd już nie ma. 

  Również w zachodniej części powiatu, w okolicy wsi Podlesie, było dość duże bagno, a w niewielkiej odległości liczne torfniaki, obfitujące w ptactwo błotne i wodne. Przeprowadzone melioracje bagno osuszyły czyniąc grunty użytkami zielonymi, a osuszone torfniaki pozarastały nieprzydatnymi chwastami, czyniąc z nich nieużytki.

  Należy także wspomnieć o dość dużym bagnie z szuwarami i lustrem wodnym w okolicy wioski Rempin, istniejącym od dnia dzisiejszego, będącym ostoją ptactwa wodnego.

  W okresie powojennym do powiatu Sierpc dołączono gminę Szczutowo z niewielkim jeziorem Szczutowskim i częścią większego jeziora Urszulewskiego. Jeziora te, ze względu na uprawiane sporty wodne / motorówki i inny sprzęt pływający / nie sprzyjają bytowaniu większych ilości ptactwa wodnego.

  Po II-giej wojnie światowej pola uprawne i nieużytki powiatu Sierpc, obfitowały w mniejszym lub większym stopniu w drobną zwierzynę łowną. Niemal w każdym zagonie ziemniaków, buraków lub kukurydzy, napotkać można było stado, a czasem dwa i trzy stada kuropatw. Natomiast nie było w ogóle dziko żyjących bażantów. Bażantami zaczęto tereny zasiedlać dopiero w latach pięćdziesiątych i późniejszych, do czasów obecnych. Działalność hodowlana Kół Łowieckich przyniosła piękne rezultaty. Ten wspaniały dekoracyjny i łowny ptak, przystosował się dobrze do naszych terenów i w niektórych kompleksach występuje dość gromadnie. Natomiast coraz rzadziej można spotkać rodzimą kuropatwę, a już zupełnie rzadko przepiórkę.

  Także występujący na każdym terenie polnym, leśnym czy nieużytkach zając – popularny szarak – dzisiaj jest nieliczny, co roku populacja się zmniejsza – grozi mu zagłada. Dawniej masowo zając występował szczególnie na lepszych terenach o glebie urodzajnej. Najbardziej odpowiadały zającom pola o większym areale w jednym kawałku, jakim były pola majątków dworskich, a po wojnie PGR`ów. Sprzyjało temu rzadkie uczęszczanie ludzi i maszyn.

  Sarny na terenie łowisk powiatu sierpeckiego występowały przeważnie w lasach oraz w większych zespołach drzew, otoczonych uprawami polnymi. Dość duże zgrupowanie saren występowało w lasach i polach Dziębakowa oraz zagajników i pól okolicy wsi Białuty gminy Gozdowo.

  Dziki po II-giej wojnie zaczęto zanęcać w lasach na Walerianowie, wywożąc do lasów odpady rzeźniane, w zimę dokarmiano także ziemniakami i owsem w snopkach, z czego korzystały sarny i zające. Te zabiegi dały rezultaty, dziki występują do dnia dzisiejszego.

 

Odwiedzin :

Kreator IAP - (C)opyright by Interaktywna Polska